06 51 96 64 96 contact@kirstenkok.nl
kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

Jacqueline had wel wat twijfels om allerlei voor haar belangrijke redenen. Maar uiteindelijk, een beetje last minute, meldde ze zich toch aan. "Ik heb vertrouwen in jouw begeleiding en de combinatie met lichaamswerk heeft toch de laatste twijfels weggehaald. Wil jij je lastminute nog aanmelden? DM me even of er nog plek is dan heb ik nog een mooie aanbieding voor je! #linkinbio

kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

Wat heb jij vroeger geleerd over geld? Ze hebben hun hele werkzame leven hard gespaard, haar man en zij. Allebei een baan, zij een tijdje parttime maar toen de kinderen de deur uit gingen werkte ze weer een jaar of 10 nog fulltime tot haar pensioen. Nooit dure dingen gekocht, geen grote reizen gemaakt. Alleen uit eten bij bijzondere gebeurtenissen. En dan natuurlijk niet naar een duur restaurant. Altijd opgelet op de uitgaven. Is het echt wel nodig? Kan het goedkoper? Is er een alternatief? Liever kleding in de secondhand shop gekocht. En in haar tijd was dat helemaal niet milieubewust of hip, het wees op armoede maar dat boeide haar niet. Nee, ze vond het zonde. Net zoals een nieuwe auto of een echt gouden of zilveren sieraad. "Ik droeg altijd 'neppers'" zei ze. Merkkleding deed ze niet aan, ook haar kinderen niet. Altijd netjes en goed verzorgd hoor maar geen uitspattingen van dure Nikes of zo. "Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen." Dát was haar motto. Ze kocht ook maar zelden iets voor zichzelf. Ging nooit zomaar ergens op een terrasje zitten voor een koffie. Thuis heb ik ook koffie en nog lekkerder ook, hield ze zichzelf voor. Vakanties waren er wel maar het was een hele uitpluizerij om het zo voordelig en zuinig mogelijk te doen. Nu zijn ze beiden met pensioen. En nu heeft ze last van het geldgedrag van haar kinderen. "Ze komen om in de spullen, maken dure reizen en gaan regelmatig uit eten. Mijn dochter koopt dure kleding, merken waar ik nog nooit van gehoord heb. Ze hebben allebei altijd de nieuwste telefoon gecombineerd met zo’n horloge waar je alles op kunt volgen. Maar het ergste is: mijn man wil ineens ook allemaal nieuwe dingen doen. Wil op vakantie naar Curacao en Thailand. Wil ineens óók merkkleding aan. En bijna iedere 2 weken uit eten." We praten een tijdje over deze frustraties. En ergens, bijna onhoorbaar, zegt ze "we hebben best een hoop geld op de bank en een goed pensioen allebei." Gelukkig ben ik altijd alert op kleine, bijna weggemoffelde zinnetjes dus ik ga er op in. Wat blijkt? Ze hebben een riant (en ik bedoel echt riant) spaarbedrag op de bank. Waar ze niets mee doen. Waar gaat het hier nou over? Vanwaar die spaarzaamheid? Ze durft gewoon niet. Geld uitgeven kan zomaar betekenen dat je een keer tekort komt. "Geld is altijd sneller uitgegeven dan opgespaard". We hebben een kort gesprek over het nut van heel veel geld op de bank en er niets mee doen. Leef je dan ten volle? Is het leven gebaseerd op geld? Toch merk ik dat het dat niet is. "Wat heb jij geleerd over geld vroeger?" , vraag ik ineens. Ze wordt stil. Denkt na. Ik zie dat ze de film van haar jeugd in zichzelf afspeelt. "Mijn ouders hadden een zaak. Mijn vader werd ziek en de zaak ging failliet. Vanaf dat moment was er niets meer. Mijn vader had geen reserves opgebouwd, hij leefde altijd heel bourgondisch. Dat kon dus niet meer. Ik was net 6 jaar maar vanaf dat moment kon er helemaal niets meer. Mijn moeder werd extreem angstig dat we misschien de huur niet meer konden betalen, ons huis uit moesten. Dus we gingen nergens meer naar toe, ieder dubbeltje werd 3 keer omgedraaid en voor nieuwe dingen was geen geld. Dat duurde tot ik uit huis ging. Er werd mij op het hart gedrukt om altijd voor een goede buffer te zorgen. Vader werd beter en vond een baan die goed verdiende. Maar de zuinigheid en de angst bleef. Ook bij haar. Vooral bij haar. Ging het hier om geld? Of geld uitgeven? Nee natuurlijk niet. Het ging om angst voor tekort en het niet waard zijn. Na een aantal sessies innerlijk kindwerk stuurde ze me een appje met een foto van haar en haar man op een cruiseschip. Wij genieten en wij zijn het waard stond erbij. Wil jij ook je innerlijk indwerk doen? Check dan: www.kirstenkok.nl/trainingen/innerlijk-kind

2
kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

Christa wil zelfs nog een keer! En ze is van harte welkom!

kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

Nog zo'n mooi review. Ook Louisa heeft ondervonden hoe helend de Innerlijk Kind retreat is! En dankjewel Louisa voor je mooie review!

3
kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

👨‍👦De leidinggevende en de medewerker.👨‍👦 Ze zitten tegenover mij in de praktijk. Ik heb de medewerker een tijdje gecoacht en hij heeft een aantal dingen aangepakt, veranderd en verwerkt. Toch is de leidinggevende er van overtuigd dat deze medewerker nog steeds niet naar behoren functioneert. De medewerker heeft aangegeven dat hij het idee heeft niet serieus genomen te worden en dat er niet gezien wordt wat hij allemaal bijdraagt aan het werk. Dus een 3-gesprek volgt. Ik laat beiden eerst een tijdje met elkaar in gesprek gaan. Zo kan ik de interactie zien, de ontstane sfeer voelen en de vinger op de zere plek krijgen. En terwijl ik ze zo observeer zie ik ineens twee grote kinderen. Allebei schieten ze meteen in de 'ik-jij' modus. Of eigenlijk de 'jij bent tegen mij' modus. Allebei worden ze door de ander geraakt op oud zeer en allebei hebben ze dat niet in de gaten. Reageren ze vanuit dat oude zeer, vanuit het kind zijn. En zo kom je nooit tot elkaar. Van de medewerker weet ik dat hij het kan herkennen dus daar is mijn ingang. Door het hele gesprek heen gaan beiden steeds meer inzichten krijgen, steeds meer herkennen. En vervolgens erkennen en bekennen (o, nou doe ik het weer). Kun jij ze inmiddels ook zien? Al die 'innerlijke kinderen'? Want 'ze' zijn echt overal aanwezig. In je collega's, in de manager, je buurman, in zomaar iemand in een winkel. Of in je partner, je beste vriendin of je sportmaatje. En in jou. En ja, ook in mij. "Innerlijk Kind' het is een term die je steeds meer hoort en die steeds duidelijker wordt. Het is dát deel in jou dat eigenlijk nog steeds niet helemaal opgegroeid is tot een stabiele volwassene. Dat betekent niet dat je niet als volwassene functioneert. Natuurlijk niet. Je doet immers alles wat je al volwassene te doen hebt. Waarschijnlijk heb je een baan, huur je een huis, rijd je auto, voedt kinderen op. Je hebt een opleiding gevolgd, onderhoudt je huis- en tuin en zorgt voor een maaltijd op tafel. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om die momenten die even lastig zijn. Als iemand je feedback geeft. Of als je alles maar op je schouders neemt omdat je denkt dat dat van je verwacht wordt. Of dat je maar blijft geven als je overvraagd wordt. Of dat je maar direct in de houding springt als (een van) je ouders dat van je vraagt. Of je partner. Of je kinderen. Of jezelf blijft verdedigen omdat je denkt dat het nooit goed genoeg is. Ergens in jou en mij en al die anderen zit dat gekwetste kind van vroeger. Het kind dat niet gehoord werd. Niet gezien werd. Dat kind, die trekt nog steeds aan de touwtjes als het spannend wordt. Laat jou jezelf klein voelen, onzichtbaar, waardeloos of verdrietig. De output van het gesprek met de leidinggevende en de medewerker? Dat beiden tegen elkaar uitspreken dat het geraakt zijn, de misverstanden, het niet serieus genomen voelen allemaal 'oud zeer' is waar de ander eigenlijk niets mee te maken heeft. En hiermee kunnen ze verder. De leidinggevende geeft een dag later aan mij aan ook een traject aan te willen gaan. En dan specifiek kijken naar die oude pijn van vroeger.

7
kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

De review van Angelique. Ik hoef er niets aan toe te voegen!

4
kirstenkok.nl️ 4 maanden geleden

kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

"Je moet wel een andere foto op je profiel zetten hoor. Zo’n gouden randje om je foto heen vind ik wel erg dominant staan. Zo 'in your face', zeg maar. Gelukkig val je in het echt wel mee". Ze lacht er een beetje schaapachtig bij. Ik ben in gesprek met een medecursist tijdens een cursus die ik volg. Zij had mij opgezocht op Facebook en out of the blue geeft ze mij deze mededeling. Even ben ik van mijn stuk. Mijn profielfoto bevalt haar blijkbaar niet. Ik onderdruk de neiging om meteen Facebook te openen en te checken of het echt zo erg is. Die foto staat symbool voor iets. Jezelf in een gouden lijstje zetten. Ik sta daar helemaal achter en dat is ook waaraan ik werk met mijn clienten. Maar de opmerking erover wekt toch een reactie bij mij op. Ik laat me er door van in de war brengen. Ik voel mijn oude onzekerheid weer en krijg dus de neiging direct actie te ondernemen om van dit vervelende gevoel af te komen. Om het gevoel van ongemak weg te krijgen. Of die actie klopt bij wat ik echt wil doet er dan even niet toe. Maar ik kies voor een ander pad. Ik onderneem geen actie. Ik laat het ongemak toe. Ik voel wat er te voelen valt. Ik maak ruimte voor wat zich aandient. En wat ik verwachtte dat er zou komen, schaamte, het gevoel niet goed genoeg te zijn, het 'je stelt je aan' gevoel, dat komt. Deze opmerking triggert dit in mij. Maar er gebeurt nog iets anders. Doordat ik het toe laat, kan ik ook voelen waar het vandaan komt. Kan ik ook voelen dat dit een oud stuk is. Het stuk van het kind dat ik ooit was maar nu niet meer ben. Ik maak er contact mee en ervaar direct rust. En vrede. Ik hoef niet perfect te zijn. Ik stel me niet aan, ik ben wie ik ben. Ik ben goed zoals ik ben. En dat voelt vrij. We laten veel van onze keuzes afhangen van het ontwijken van onze emoties en gevoelens. We maken keuzes omdat we denken dat het hoort. Of we maken keuzes juist niet, omdat we bang zijn. Bang voor afwijzing. Bang om niet meer geliefd te worden. Het resultaat is dat we onszelf niet meer zo lief vinden. Omdat we steeds verder verwijderd raken van wie we werkelijk zijn. We reageren in een split second, zonder eerst te voelen waar het nu werkelijk over gaat. Zonder eerst te beseffen dat het niet ons volwassen ik is dat reageert, maar het kind in ons. Het gekwetste kind. Of het aangepaste kind. Het gehoorzame of pleasende kind. Dit willen zien, herkennen en erkennen en er vervolgens ook nog mee aan de slag gaan, vergt moed. Ruimte maken om erbij stil te staan, te voelen en te laten zijn wat er is. Toe te geven aan je verlangen. Want dit kan kwetsbaar zijn. Je kunt geconfronteerd worden met je eigen verleden. Je kunt angsten tegenkomen, dingen ervaren die je een eind had weggeduwd. Je komt erachter dat je uit je veilige comfortzone moet komen. Maar tegelijk weet je dat dit wel is waar jouw echte geluk te vinden is. De regie nemen over je leven betekent dat je durft te voelen wat er te voelen valt. Dat je jouw verlangens serieus neemt. En dat je bezielde acties onderneemt. Dan kan de levensflow gaan stromen. En dat is pure vrijheid. De oefening ‘mijn ongemak voelen’ kan een goede eerste stap zijn om hier meer in te ervaren. Als je iets meemaakt wat niet fijn voelt , kijk dan eens naar je eerste neiging. Wat is het allereerste dat je doet? Welk gedrag laat je dan zien? Betrek je het op jezelf (ik heb het weer verkeerd gedaan), leg je het buiten jezelf (de ander heeft het fout gedaan ) of zoek je afleiding? Dit waren ooit slimme strategieën om met een vervelend gevoel om te gaan, maar uiteindelijk lossen ze niks op. Misschien tijdelijk maar nooit op de lange termijn. Ga eens niet direct in de actiestand. Concentreer je eerst op je gevoel. Wat neem je waar? Wat voel je? En waar? Als je merkt dat je gaat denken, dan hoef je daar niets mee te doen. Alleen weer terug te gaan naar wat je voelt in je lichaam. Probeer waar te nemen zonder oordeel naar jezelf. Uiteindelijk zul je merken dat het ongemak wegzakt tot je helemaal rustig bent. Dit is een van de oefeningen die we doen bij Innerlijk Kindwerk. Herkennen, erkennen, voelen en laten gaan. Wil jij contact maken met jouw innerlijk Kind? Voel je dat je daar klaar voor bent? Van 5 tot 7 april is mijn retreat 'Ontmoet je Innerlijk Kind (en wordt liefdevoller naar jezelf) Daarin ga je aan de slag met het ontdekken van wat jij werkelijk wilt en wie je werkelijk wilt zijn. Je deelt alleen wat jij wilt delen, in een kleine groep. Niets moet, alles mag en alles mag er zijn. Je zult herkenning vinden, elkaar steunen en motiveren. Door met elkaar te zijn. Te luisteren en te vertellen. Dat combineren we met magische oefeningen, heerlijke humor, gezelligheid, lekkere eten en een vleugje spiritualiteit. Meer info of meteen aanmelden? Stuur me even een berichtje via onderstaande knop.

13
2 Reactie
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

2
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

2
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

Vond je de vorige posts inspirerend en ben je net als ik geïntrigeerd geraakt door het idee van het bestaan van je Innerlijk Kind? Heb ik je al een beetje warm gemaakt? Vandaag duik ik dieper in de helende reis die je te wachten staat tijdens onze tweedaagse Innerlijk Kind Retraite van 5 tot 7 april. Recente studies in de psychologie benadrukken het belang van zelfcompassie en hoe dit rechtstreeks verband houdt met emotioneel welzijn. Emotioneel welzijn hebben we nodig om stevig te kunnen blijven staan als ‘de waan van de dag’ ons overvalt. Of als we verlies lijden, belangrijke beslissingen moeten nemen of keuzes moeten maken. Zelfs simpelweg (is het simpel?) ‘NEE’ zeggen en het al dan niet makkelijk toepassen daarvan vindt zijn oorsprong in wat je er als kind over geleerd hebt. Maar is dat wat je geleerd hebt ook te veranderen? Of af te leren? Zeker! Wij zijn in staat om te (blijven) leren. Niet zomaar zonder moeite – er is wel werk aan de winkel – maar het kan zeker. Een nieuwe taal leren is mogelijk. En een nieuwe (lees liefdevollere) taal naar jezelf leren spreken is dus ook mogelijke. Zelfcompassie, zoals benadrukt door Dr. Kristin Neff (boekentip: Zelfcompassie, de bewezen kracht van zelfliefde, bevordert juist veerkracht bij stressvolle levensomstandigheden. Compassie hebben met anderen, dat lukt meestal wel. Maar compassie hebben met jezelf is vaak een stuk moeilijker. De sleutel hiervoor ligt in de kinderjaren. Wat we daar geleerd hebben, of juist niet geleerd hebben, vormt de blauwdruk voor hoe we later met onszelf omgaan. Hoe we naar onszelf kijken en wat we van onszelf vinden. En meestal voert de negatieve variant de boventoon. Het Innerlijk Kindwerk is een krachtige manier om deze nieuwe taal te leren en zelfcompassie te ontwikkelen en vast te houden, omdat het je in staat stelt om met mededogen naar jezelf en je innerlijke pijn te kijken. Tijdens de retraite zullen we werken met bewezen technieken, zoals mindfulness-meditatie en visualisaties, om je te begeleiden bij het betreden van de wereld van je Innerlijk Kind. Hier ontstaat de mogelijkheid om diepe heling te ervaren door verbinding te maken met vroege ervaringen en het loslaten van belemmerende overtuigingen. Ben je nieuwsgierig geworden naar jouw eigen Innerlijke Kind? Ben je nieuwsgierig wat kennismaken, omarmen en helen van jouw Innerlijk Kind voor je volwassen leven kan beteken? Schrijf je dan in voor de retraite! https://dpagroep.clientomgeving.nl/inschrijven?h=wixGrnRd Of klik hier als je eerst meer informatie wilt.

3
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

Rolien interviewde mij voor haar podcast Veerkrachtige Vrouwen. Over mijn jeugd en hoe ik me daaraan ontworsteld heb. Ik vertel hoe de ontmoeting met mijn eigen Innerlijk Kind voor.mij het keerpunt was naar een fijner en gelukkiger leven. via de link in mijn bio kun je luisteren

4
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

Hoeveel gewonde kinderen draag jij met je mee? Rare vraag? Lees verder voor het antwoord. Wie je ooit was… Kun jij je nog het meisje of jongetje herinneren dat je ooit was? Dat kleine kind dat blij en onbevangen de wereld in keek en naar iedereen lachte die in haar blikveld kwam? En die gewoon lekker kon dansen en springen en ‘gek’ doen. Toen vond je het helemaal niet gek als je ineens spontaan een liedje ging zingen. Of ging huppelen. Of op de grond ging liggen omdat je dat gewoon lekker vond. Of een tekening maakte die zo abstract was dat alleen jij kon zien wat het voorstelde. Of helemaal in je eigen droom zat en je jezelf een prinses waande, of Mega Mindy of Superwoman, of een superstar. Of zeker wist dat je ooit beroemd zou worden. Of rijk. Of een supermoeder. Omdat dromen gewoon heerlijk is. Dat meisje dat met die heerlijk blije, onbevangen blik de wereld in keek. Onderweg raakte je het spoor bijster Maar ergens onderweg naar nu heb je geleerd om dat allemaal niet meer te doen. Omdat het niet ‘hoort’, niet netjes is, omdat de buren er misschien iets van zullen denken, omdat je er straf voor kreeg, omdat het niet goed genoeg was. Misschien doe je het nog wel maar dan ergens achteraf, als je alleen bent en als niemand je kan zien. Of ze nu klein of groot zijn, beurse plekken hebben we allemaal opgelopen in onze jeugd. Je voelde je niet gezien of niet gehoord. Je deed het goed maar het kon altijd beter. En daardoor maakte jij jezelf wijs dat het nooit goed genóeg was. Al die keren dat je ergens in verbeterd werd maakte jij in je hoofd een eigen vertaling: zie je wel het is weer niet goed genoeg. En had je er weer een blauwe plek bij. Of erger. Als kind ben je afhankelijk van de liefde van je ouders en je omgeving en zul je er dus alles aan doen om die liefde te ‘verdienen’. Doe je je best, pas je je aan, zeg je JA als alles in je lijf NEE schreeuwt. Laat je toe wat je niet wilt en houd je je stil en onzichtbaar terwijl je zichtbaar en hoorbaar wilt zijn. Maar al die keren raakte er weer een stukje gewond, een buts, een schram of een blauw plek. Of een open wond. En al die gewonde kinderen draag je nog steeds met je mee. Wie je geworden bent… En nu? Nu je volwassen bent? Wat doe je nu? Nu hoor je nog steeds dezelfde dingen maar zeg jij ze tegen jou. Doe je wat je echt leuk vindt of doe je wat hoort? Kom je op voor jezelf of laat je de ander voor gaan? Luister je naar de ander of luister je naar jezelf? En wat zeg je tegen jezelf als er iets ‘fout’ gaat? Hoeveel keer ‘dat mag ik niet/dat kan ik niet/dat hoort niet’ zeg jij op een dag tegen jezelf? En wil je dat zo houden? Ooit was ik zelf ook zo’n kind. Een blije spring-in-t-veld. Altijd aan het zingen, altijd in beweging. Bomen klimmen, kruip-door-sluip-door spelletjes. Dromen van mooie dingen. Maar ergens onderweg werden alle dromen bij mij kapotgeslagen. Vernietigd. Weggevaagd. Ergens onderweg ben ik haar kwijtgeraakt, dat meisje van toen. Moest ik zorgen, aanpassen, serieus zijn, werd mij pijn gedaan, liep ik trauma’s op. Zware trauma’s. En heel gemakkelijk had ik mijzelf daarin kunnen verstoppen. Heb ik mij daarin verstopt. Tot ik wakker werd, bijkwam uit mijn narcose en ben gaan leven. Ik heb een boel moeten opruimen en dat was hard werken. Pijnlijk ook. Diepe emoties. Diep verdriet. Diepe woede. Maar ook wel bitterzoet. Dus ik weet waar ik het over heb als ik zeg: “Het leven wordt er echt mooier op als je je innerlijk kind heelt. Het kind van toen geeft wat het nodig heeft. Als je stopt met jezelf veroordelen, neer halen en klein maken. Als je uit je harnas vandaan kunt komen en de wereld open tegemoet kan treden. Zonder angst.” Ik heb die reis gemaakt. Maak hem nog steeds. Maar iedere keer word ik er beter van en iedere keer wordt de wereld mooier. Ook om mij heen, ook voor de ander in mijn omgeving. Omdat ik mooier word. ME-TIME! Aarzel niet langer en laat jouw innerlijk kind ook opgroeien. Mooier worden. Zachter en krachtiger. Voor mij hoef je niet te wachten tot je later groot bent, je mag nu beginnen... Immers ieder moment is het juiste moment! Want als je wacht tot • je kinderen groot genoeg zijn, • je ouders geen beroep meer op je hoeven te doen • je werk minder druk is • je partner zijn carrière af heeft • je meer geld hebt • je je beter voelt • je meer energie hebt dan is er altijd wel IETS dat voorrang heeft op jou, toch? Wil je ook niet langer wachten op het 'juiste' moment? Wil je NU aan de gang? Ben je er klaar mee om jezelf steeds maar kleiner te maken en op de laatste plaats te zetten? Is het, eindelijk, ME-TIME maar weet je niet goed hoe je dat moet doen? Schrijf je dan in voor mijn Retraite ‘Ontmoet je Innerlijk Kind (en word liefdevoller naar jezelf)’.

1
kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

kirstenkok.nl️ 5 maanden geleden

De Magie van het Innerlijk Kind Het Innerlijk Kind vertegenwoordigt de oorspronkelijke staat van onschuld en authenticiteit die we allemaal in ons dragen. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat vroege levenservaringen een blijvende impact hebben op je emotionele welzijn en jouw relaties als volwassenen. En eigenlijk maakt het niet eens zoveel uit of dat een traumatische gebeurtenis is geweest, een verlangen dat niet vervuld is of een overtuiging die je overgenomen hebt van je ouders. Het Innerlijk Kindwerk is een krachtige manier om deze impact te begrijpen en te helen. Helen? Ja, want hoe dan ook, als kind wordt je gekwetst. Niet persé expres maar toch. Een simpel, alledaags voorbeeld: stel je wordt overgeplaatst vanwege een re-organisatie. Het is overplaatsen of ontslag krijgen. Je behoudt liever je baan (en je inkomen) maar het betekent wel dat je naar de andere kant van het land moet verhuizen. Je hele gezin verhuist mee want de nieuwe functie is voor onbepaalde tijd. Dus ook je dochter van 4. Ga je met haar om tafel zitten met de vraag of je dit wel zal doen? Heeft ze een vetorecht? Natuurlijk begeleid je ze zo goed mogelijk hierin maar ze lijdt wél een verlies. Moet afscheid nemen van alles wat vertrouwd is. De uitwerking daarvan zie je pas veel later. Misschien durft ze geen verbinding meer aan te gaan (want ik moet toch weer weg) of gaat ze heel erg haar best doen om vrienden te maken. Allemaal niet zwaar en traumatisch maar dit kan er wel voor zorgen dat je anders in relaties komt te staan. Of heel erg je best blijft doen om erbij te horen. In de retraite zullen we diep duiken in jouw Innerlijk Kind en daar uitgebreid kennis mee maken. Daarbij gebruiken we wetenschappelijk onderbouwde technieken die helpen bij het herstellen van gebroken verbindingen met ons jeugdige zelf. Maar (ik hoor het je vragen) wáárom dan specifiek Innerlijk Kindwerk? Dr. Daniel Siegel, een vooraanstaand neurowetenschapper, benadrukt het belang van het begrijpen van onze vroege ervaringen om een gezonde geestelijke gezondheid te bevorderen. Hij zegt: "Het herzien van vroege levenservaringen kan letterlijk de structuur van de hersenen veranderen en bijdragen aan emotionele genezing." Innerlijk Kindwerk biedt een pad naar zelfontdekking en genezing. Het stelt ons in staat om de wortels van belemmerende patronen te begrijpen en ze te transformeren, waardoor ruimte ontstaat voor groei, zelfliefde en veerkracht. Zodat je vrijer in het leven staat, je niet meer laat tegenhouden door je eigen ciriticus en een mooi voorbeeld kan zijn voor je eigen kinderen. Ben je nieuwsgierig naar jouw eigen Innerlijke Kind? Ben je nieuwsgierig wat kennismaken, omarmen en helen van jouw Innerlijk Kind voor je volwassen leven kan beteken? Schrijf je dan in voor de retraite! www.powervrouwacvademy.nl/trainingen/innerlijk-kind

6
kirstenkok.nl️ 6 maanden geleden

Hoe jeugdervaringen je volwassen leven beinvloeden ‘Innerlijk Kind Retraite-informatie’ posts! Ik laat je graag kennismaken met de fascinerende wereld van het Innerlijk Kind om je warm te maken voor mijn drie-daagse retraite van 5 tot 7 april. Onze jeugdervaringen hebben een diepgaande invloed op ons leven als volwassenen. Ze vormen de kern van onze overtuigingen, sturen onze onzekerheden, beïnvloeden onze gedragspatronen en hebben een aanzienlijke impact op onze relaties en het belang dat we hechten aan zelfzorg. Wanneer je deze impact volledig begrijpt, ben je in staat om bewust te werken aan het overwinnen van obstakels en het creëren van een leven dat volledig in lijn ligt met jouw ware potentie. Hieronder geef ik enkele voorbeelden om deze invloed op een illustratieve manier weer te geven. 1. Belemmerende overtuigingen: Ook jouw jeugd speelt een cruciale rol bij het vormen van overtuigingen over jezelf en de wereld om je heen. Negatieve ervaringen kunnen leiden tot belemmerende overtuigingen dat je volwassen leven kan beïnvloeden. Het is belangrijk om deze overtuigingen te herkennen en te werken aan het transformeren ervan naar positieve en ondersteunende overtuigingen. 2. Onzekerheid: Veel van de onzekerheden die je als volwassenen ervaart (en wie kan van zichzelf zeggen dat ie nooit onzeker is?), hebben hun wortels in je jeugd. Je ervaringen en interacties tijdens deze vormende jaren kunnen invloed hebben op je zelfvertrouwen en zelfs op je capaciteiten. Door bewust te worden van deze onzekerheden en ze aan te pakken, kun je jezelf bevrijden van de belemmeringen die ze kunnen vormen en daardoor je volledige potentieel bereiken. 3. Gedragspatronen: Je jeugd speelt een grote rol bij het vormen van je latere gedragspatronen. Gewoonten en reacties die je hebt ontwikkeld als kind zetten zich meestal 1-op-1voort in je volwassen leven. Het is belangrijk om bewust te zijn van deze patronen en te werken aan het ontwikkelen van gezondere en productievere gedragsalternatieven, zodat je effectiever gedrag vertoont, zelfs als het spannend of moeilijk is. 4. Relaties: De relaties die je als kind hebt gehad, hebben een blijvende impact op hoe je als volwassene in relaties staat. Jeugdervaringen hebben invloed op hoe je anderen vertrouwt, hoe je communiceert en verbinding maakt. Door bewust te zijn van deze invloed en te werken aan het helen en transformeren van eventuele negatieve effecten, kun je gezonde en bevredigende relaties in je volwassen leven toelaten. 5. Zelfzorg: Je jeugdervaringen hebben ook invloed op hoe je voor jezelf zorgt als volwassene. Het kan zijn dat je hebt geleerd om jezelf niet belangrijk te vinden (anderen waren belangrijker) of dat je bepaalde gewoonten hebt ontwikkeld die je welzijn belemmeren. Door je bewust te worden van deze patronen en te werken aan zelfbewustzijn en zelfzorg, bereik je een gezonder leven dat meer in balans is. Bijvoorbeeld de balans werk en privé. Balans in spanning en ontspanning. Of zorg voor anderen versus zorg voor jezelf. Het begrijpen van de impact die je jeugd op je volwassen leven kan hebben, stelt je in staat om bewust te werken aan het transformeren van eventuele belemmeringen en het creëren van een leven dat in lijn is met onze ware potentie.

8
kirstenkok.nl️ 6 maanden geleden

kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Wat kun je verwachten tijdens de Innerlijk Kind retraite? 🍀Dag 1: Verkennen en Herkennen Op de eerste dag duiken we diep in de gevoelens en overtuigingen die je als kind hebt ervaren. Via oefeningen, meditaties en lichaamswerk ga je deze emoties en herinneringen herkennen en begrijpen. Kirsten, Leander en Roseanne begeleiden je bij dit proces en ondersteunen je bij het openen van de deur naar je eigen innerlijke wereld. 🍀Dag 2: Omarmen en Transformeren Op de tweede dag krijg je de kans om je innerlijke kind te omarmen en te koesteren. We werken aan het helen van oude wonden en het loslaten van belemmerende overtuigingen. Door ademwerk, stiltetijd en rituelen ervaar je een diepgaande transformatie. Je zult liefdevoller naar jezelf worden, meer zelfvertrouwen opbouwen en een dieper gevoel van eigenwaarde ontwikkelen. ❤️Samen Zijn en Delen Tijdens de retraite krijg je de gelegenheid om te delen en te verbinden met andere deelnemers. De connectie die ontstaat in de groep is vaak een krachtige bron van steun en inzicht. Samen zullen we een veilige en liefdevolle ruimte creëren waarin ieders proces wordt gerespecteerd en ondersteund. Meer info? Check de link https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/

1 Reactie
kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Ik was een echte kwajongen... Zodra het kon piepte ik naar buiten om daar met mijn broertje rond te zwerven op 'de bouw' naast ons huis of ergens in de buurt. Rolschaatsen, over hekken klimmen, daar zijn waar het eigenlijk niet mocht (Spijbelen op de Albert Kuip bijvoorbeeld...) Op de camping klom ik graag in onze eigen klimboom. Buiten-zijn: ik vond het heerlijk. Het gevolg was overigens dat ik iedere zomer wel een keer bij de EHBO-post lag vanwege een scheur in mijn been, een gat in mijn hoofd of zoiets. Nog steeds vind ik buiten-zijn heerlijk en heb ik de drang om over rotsen te klimmen of wandelpaadjes te zoeken die niet zo voor de hand liggen. En dat doe ik ook. Ik negeer de stem van 'het fatsoen'. De stem die zegt 'Gedraag je!' 'Gedraag je nou eens als een meisje!' En wat voor leuke, heerlijke activiteit heb jij meegenomen uit je jeugd? En doe je dat nog of blijft het bij een verlangen? www.powervrouwacademy.nl

kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Ik zit aan tafel met 6 kinderen. Drie van mij en drie van mijn man. Allemaal in de leeftijd van 5 tot 11 jaar. Ik heb de tafel gedekt voordat de kinderen thuiskomen uit school voor de lunch. (Van een continu rooster was toen nog alleen sprake als de mussen dood van het dak vielen. Anders hebben ze gewoon 1,5 uur pauze. Om te eten.) Eigenlijk was ik van plan om in de keuken een stapel boterhammen te smeren en dat op een groot bord in de tuin te laten opeten. Maar op het moment dat ik dat wilde doen stond er ineens iemand met een opgestoken vinger en een strenge stem achter mij. “We gaan wél netjes aan tafel zitten, zeker? Ze moeten táfelmanieren leren, die kinderen! En niet als een stel rouwdouwers al etend rondlopen, stel je voor!” Ik weet niet hoe gauw ik de boterhammen netjes in een schaaltje moet leggen en een tafelkleed over de tafel moet gooien. Wat overigens nooit schoon blijft. Ik dek verder af met schaaltjes beleg (NIET in de verpakking), kaas (MET kaasschaaf), tomaatjes met bijbehorend tomatenmesje, een kan melk en Yokidrink (NIET het pak op tafel). Vorken en messen en een botermesje in de margarine. Als de kinderen na een half uur aan tafel de tuin in gebuiteld zijn, ruim ik snel de boel af, zet de vaat op het aanrecht (want geen vaatwasser natuurlijk) en gooi het tafelkleed maar gelijk in de was. Wat een gedoe eigenlijk. Was het gezellig? Nee! Want iedereen kakelde door elkaar. De groten hadden het hoogste woord en de kleintjes zetten het op een huilen omdat ze geen ruimte kregen voor hun verhaal. De middelsten bekvechtten wat met elkaar en er ging een compleet glas Yoki over de tafel. Zie je wel, ik kan gewoon niet opvoeden! Ik kan niet eens mijn kinderen netjes aan tafel houden! Hoe anders ging dat vroeger thuis. Hoe deden ze dat toch? Netjes aan tafel blijven zitten, recht op, geen ellebogen op tafel, geen hand-onder-je-hoofd. Eten met mes en vork, niet teveel boter, plakjes beleg met een vorkje. En vooral: JE MOND HOUDEN! IJzeren discipline, dat was het. Ik waagde het gewoon niet om het anders te gaan doen. Wil ik dat nog? Is dat nodig? Wat heb ik nodig? Wat hebben de kinderen nodig? Tafelmanieren? Komt heus wel goed. Discipline? Leren ze heus wel. Gedoe? Liever gezelligheid. De volgende dag ben ik er klaar mee. Ik maak een stápel boterhammen, dúbbele boterhammen. Leg alles op een groot bord en zet dat in de tuin. Ik negeer volledig de stem op mijn schouder die me influistert hoe ongehoorzaam ik ben. En de lunchtijd die dag is mega gezellig en ontspannen. Het is het begin van een hele reeks ‘regels van thuis’ die ik niet meer op volg. Dat ging niet zonder slag of stoot, daar most ik echt mee aan de slag. Vooral mijn innerlijk kind liefdevol toespreken en koesteren. Dat ze niet meer bang hoeft te zijn voor een standje. Dat ze het nu echt helemaal zelf mag weten. Dat ze helemaal ok is. Wil jij ook contact maken met je eigen Innerlijk Kind? En dat koesteren en liefhebben? En daardoor ook liefdevoller naar jezelf zijn? Op 24/25/26 november organiseer ik weer een Innerlijk Kind retraite. Als je voelt dat jouw innerlijk kind aandacht nodig heeft of als je het nog helemaal wilt ontdekken en ontmoeten, kom er dan bij! Ik heb nog plek voor je. PS: de foto is genomen tijdens onze vakantie in Tsjechië, 1999

5
2 Reactie
kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Ok, ik was een echte kwajongen als kind. Bomen klimmen, rondhangen in de bouw naast ons huis, rovertje spelen met mijn broer. Dat dus. Of ik zat te lezen. Poppen waren niet zo mijn ding. Ik had ze wel, speelde er ook wel mee maar dat was volgens mij meer omdat ik het zo geleerd had. Buiten spelen óf met mn neus in de boeken. Na de geboorte van mijn jongste zoon kon ik geen boek meer uitkrijgen. Kon mijn aandacht er gewoon niet meer bijhouden. Daarna kwamen de ladingen studieboeken voor mijn opleiding tot therapeut. Dat ws een mooie must. Het moest voor de studie maar had ook mijn enorme interesse. Maar 'gewoon lekker een boek lezen' was er lange tijd niet bij. Gunde mezelf ook de tijd niet. Gelukkig is dat weer terug. Ik kan mij eindeloos verdiepen in boeken. De hele serie van De 7 zusters in een adem uitgelezen (dat is dan wel weer een dingetje: krijg mij maar eens uit een boek). En als ik zit te lezen dan ben ik, net als die kleine ik vroeger, helemaal even alleen in mijn eigen wereld. Hoe is dat bij jou?

1
1 Reactie
kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Zou je jezelf bemoedigend toespreken? Of liefdevol? Of zou je complimenten geven? Dat je het goed doet? De moeite waard bent? Dat zou mooi zijn he? Maar het kan nog! Als je kennis hebt gemaakt met het kind dat je ooit was, je eigen innerlijk kind, dan kun je die woorden alsnog uitspreken. En weet hóe gaaf dat is? Ik weet er alles van. Alle mooie en goede dingen die ik nooit gehoord heb als kind, zeg ik nu tegen mijzelf. Positief dan he! Wil je dat ook? Kijk dan eens of de retraite Ontmoet Je Innerlijk Kind wat voor je is. Meer info? Kijk dan op https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/ voor meer info of aanmelden. Of klik op link in bio.

kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Oei, dat is een lastige, denk ik? Want als je nog met onzekerheden zit, dan is dat 1 ding. Maar daar bewust van zijn is iets anders. En toch helpt het. Als je als volwassene angsten of onxekerhedenhebt die ontstaan zijn in je jeugd, dan neemt je innerlijk kind vaak het roer over als het spannend wordt. Als er 'onheil' dreigt. En wt onheil in kinderogen is, is dat voor een volwassene niet. Bijvoorbeeld een boze collega kun je als volwassene wel hebben maar het kind in je wil wegkruipen of gaan gillen. Ja, toch? Wil je je bewust worden van wat er in je speelt? Welk innerlijk kind van jou (te) vaak de boel regelen wil? Kijk dan op https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/ voor meer info of aanmelden. Of klik op link in bio.

kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Ik was van de jongensboeken. Hoe meer avontuur hoe beter. De Jongens van Bontekoe, Winnetou, De Drie Musketiers, De Muiterij op de Bounty. Ik kan ze zo opnoemen. Meisjesboeken? Saaiiiii! Snapte er niets van. (Geen wonder dat ik een jongetjesmoeder ben geworden). En jij? Welke boeken las jij? Welke films keek je? En weke herinneringen heb je daaraan? Leuk om t weten toch?

2 Reactie
kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Ik sta voor de spiegel en borstel mijn haar. Terwijl ik naar mijzelf kijk overvalt het me ineens. “Sta niet zo sletterig te doen daar”, “Kom voor die spiegel vandaan, je hebt daar niets te zoeken”. Bam! Ineens ben ik weer dat kleine meisje van een jaar of 10, 11. Lang krullend haar dat ik iedere ochtend moest kammen en in twee vlechten draaien. Dat kon ik zonder spiegel, geen probleem. Maar het was leuk om het wel voor de spiegel te doen. Om mijn haar te zien ontwarren, glimmen en rond dansen om mijn hoofd. Of mijn gezicht achter mijn haar stoppen en het dan weer opzij schuiven, als een soort gordijn. Maar dat mocht dus niet. Voor de spiegel staan? Dat was ijdel. Met hoofdletters. Dan was je ‘manziek’. Ik had geen idee wat dat betekende. Dus als iemand het zag werd ik er met harde boze woorden vandaan getrokken. En kreeg een preek over hoe manziek ik was, hoe ijdel en wat dacht ik nou toch eigenlijk helemaal? Natuurlijk weet ik inmiddels wel beter. Ik heb ook een idee van wat ‘manziek’ zou kunnen betekenen. Vreemde uitspraak naar een kind van 11, toch? Rationeel heb ik dat allang uitgerafeld en afgepeld. Snap waar het vandaan kwam. Snap de frustratie van degene die het uitsprak. De boosheid, de jaloezie? De eigen pijn? Gek hé, dat het me dan toch ineens zo kan overvallen? Dat ik me, daar in mijn eigen badkamer, voor mijn eigen spiegel, helemaal volwassen en zelfstandig, ineens weer een klein meisje van 11 voel. Die een standje krijgt. En ‘manziek’ is omdat ze haar haar voor de spiegel staat te kammen en er mogelijk iets te lang in kijkt. Ik leg mijn hand op mijn hart en spreek mijn Innerlijk Kind toe. Want zij heeft even aandacht nodig. Zij is bang voor een standje. Maar dat was toen, zeg ik. Toen was jij nog maar zo klein maar nu ben je al zo groot. En volwassen. En mag je het allemaal zelf weten. Ik doe een ademhalingsoefening en kijk mezelf trots aan in de spiegel. “Ha, topper, jij mag er helemaal zijn” zeg ik. Wil jij ook contact maken met je eigen Innerlijk Kind? En dat koesteren en liefhebben? En daardoor ook liefdevoller naar jezelf zijn? Op 24/25/26 november organiseer ik weer een Innerlijk Kind retraite. Als je voelt dat jouw innerlijk kind aandacht nodig heeft of als je het nog helemaal wilt ontdekken en ontmoeten, kom er dan bij! Ik heb nog plek voor je. https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/

4
kirstenkok.nl️ 8 maanden geleden

Dit is een van die dingen die je als kind heel goed kunt. Maar kun je dat als volwassene nog steeds? Of vind je dat dat niet kan. Dat het werk eerst af moet. Of dat je een planning moet maken. Of de was nog moet doen, de kinderen nog naar school, die planning nog rond moet maken. Opgeruimd moet hebben. Eerst werk, dan plezier. Klopt dat? Mag jij jezelf toestaan om eens gewoon plezier te hebben en te luieren?

1
kirstenkok.nl️ 9 maanden geleden

Wat kun je verwachten tijdens de Innerlijk Kind retraite? 🍀Dag 1: Verkennen en Herkennen Op de eerste dag duiken we diep in de gevoelens en overtuigingen die je als kind hebt ervaren. Via oefeningen, meditaties en lichaamswerk ga je deze emoties en herinneringen herkennen en begrijpen. Kirsten, Leander en Roseanne begeleiden je bij dit proces en ondersteunen je bij het openen van de deur naar je eigen innerlijke wereld. 🍀Dag 2: Omarmen en Transformeren Op de tweede dag krijg je de kans om je innerlijke kind te omarmen en te koesteren. We werken aan het helen van oude wonden en het loslaten van belemmerende overtuigingen. Door ademwerk, stiltetijd en rituelen ervaar je een diepgaande transformatie. Je zult liefdevoller naar jezelf worden, meer zelfvertrouwen opbouwen en een dieper gevoel van eigenwaarde ontwikkelen. ❤️Samen Zijn en Delen Tijdens de retraite krijg je de gelegenheid om te delen en te verbinden met andere deelnemers. De connectie die ontstaat in de groep is vaak een krachtige bron van steun en inzicht. Samen zullen we een veilige en liefdevolle ruimte creëren waarin ieders proces wordt gerespecteerd en ondersteund. Meer info? Check de link https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/

kirstenkok.nl️ 9 maanden geleden

Met een liefdevolle blik, als de liefhebbende ouder? Of als een kritische ouder? Wat zeg je tegen jezelf als er iets niet goed gaat? Hetzelfde als wat je vroeger te horen kreeg? (Maar eigenlijk niet wilde horen). Straf je jezelf als je iets niet durft? Of een fout maakt? Of heb je compassie, kijk je liefdevol en met warmte naar jezelf? Ik weet zeker dat je vaker kritisch doet naar jezelf dan liefdevol. Wil je dat veranderen? Doe dan meer met onze retraite Ontmoet je Innerlijk Kind op 24,25 en 26 november. Meer info? Kijk dan op https://powervrouwacademy.nl/trainingen/innerlijk-kind/ voor meer info of aanmelden. Of klik op link in bio.

Kirsten Kok

Kirsten Kok

praktijk voor therapie, coaching en training

I will be back soon

Kirsten Kok
Hai, fijn dat je contact met me opneemt. Waar kan ik je mee helpen?
Kies hier voor WhatsApp of Instagram
chat Hai, heb je een vraag?